آفرینش کیهان و تکوین زمین

7 مفهوم در این درس

آزمونک سریع

با چند پرسش تصادفی، آمادگی‌ات را بسنج

در حال آماده‌سازی آزمونک…

آغاز جهان و نظریه مهبانگ

بر اساس نظریه مهبانگ (Big Bang)، جهان هستی حدود ۱۳.۸ میلیارد سال پیش از یک نقطه بی‌نهایت کوچک، بسیار داغ و به‌شدت چگال آغاز شد. در لحظات اولیه، جهان تنها شامل صورتی از انرژی بود و ماده به شکل امروزی وجود نداشت. با گذشت زمان، جهان شروع به انبساط (گسترش) و کاهش دما کرد.

شکل‌گیری ذرات و اتم‌های اولیه

ساختار جهان از تعامل بین ذرات بنیادی (مانند کوارک‌ها و پروتون‌ها) شکل گرفته است. ترتیب وقوع رویدادها پس از انفجار بزرگ به این صورت است: ابتدا ذرات ریز زیراتمی پدید آمدند، سپس هسته‌های اتمی در دریایی از الکترون‌های آزاد شناور شده و حالت پلاسما را ایجاد کردند. در نهایت با کاهش بیشتر دما، نخستین اتم‌ها یعنی هیدروژن (H) و سپس هلیم (He) و مقادیر ناچیزی لیتیم پدید آمدند.

نیروی گرانش متقابل بین ابرهای غول‌پیکر عناصر اولیه، عامل اصلی پیدایش نخستین ستارگان و کهکشان‌ها بوده است.

تولید عناصر سنگین و سحابی‌ها

ستارگان نسل اول با تبدیل هیدروژن به هلیم در فرآیند هم‌جوشی هسته‌ای متولد شدند. واکنش‌های زنجیره‌ای در هسته این ستارگان باعث پیدایش عناصر سنگین‌تر شد. با انفجار ستارگان و سرد شدن عناصر، نخستین جامدات به صورت ابرهایی از غبار و گاز با اشکال متنوع تجمع یافتند که سحابی نامیده می‌شوند.

«ستون‌های آفرینش» توده‌های عظیم گاز و غبار در سحابی عقاب هستند که به عنوان محل تولد ستارگان جدید شناخته می‌شوند.

واژگان کلیدی

مهبانگ
نظریه علمی که آغاز جهان را از یک نقطه بسیار داغ و چگال در ۱۳.۸ میلیارد سال پیش توصیف می‌کند.
ذرات بنیادی
واحدهای اصلی و سازنده ماده در جهان مانند کوارک‌ها، الکترون‌ها، پروتون‌ها و نوترون‌ها.
پلاسما
حالتی از ماده که در آن هسته‌های اتمی در دریایی از الکترون‌های آزاد شناور هستند.
سحابی
ابرهای عظیمی متشکل از گاز و غبار که محل تولد ستارگان و منظومه‌ها می‌باشند.

اشتباه‌های رایج

  • اشتباه در سن جهان: سن جهان ۱۳.۸ میلیارد سال است، نه ۱۳۸ میلیارد سال.
  • تصور غلط درباره محتوای ذره اولیه: ذره اولیه شامل ذرات زیراتمی نبود؛ این ذرات پس از انفجار و افت دما پدید آمدند.
  • اشتباه در ترتیب حالت ماده: حالت پلاسما پیش از حالت گاز در جهان اولیه پدید آمده است.
  • منبع انرژی خورشید: انرژی خورشید از تبدیل «هیدروژن به هلیم» است، نه برعکس.

جمع‌بندی این مفهوم

  • جهان ۱۳.۸ میلیارد سال پیش از نقطه‌ای بسیار کوچک، داغ و چگال با واقعه مهبانگ آغاز شد.
  • کیهان از دو جزء اصلی ماده و انرژی تشکیل شده و چهار نیروی گرانش، الکترومغناطیس و هسته‌ای ساختار آن را حفظ می‌کنند.
  • اولین اتم ساخته شده در گیتی هیدروژن بود که با سرد شدن پلاسما و به دام افتادن الکترون‌ها پدید آمد.
  • ستارگان نسل اول از تبدیل هیدروژن به هلیم پدید آمدند و عناصر سنگین‌تر را در هسته خود تولید کردند.
  • سحابی‌ها ابرهایی از غبار و گاز هستند که پس از تشکیل عناصر سنگین و سرد شدن آن‌ها شکل گرفتند.

نکتهٔ تکمیلی

جالب است بدانید که اندازه‌گیری‌های نجومی نشان می‌دهند کیهان نه تنها در حال گسترش است، بلکه سرعت این انبساط نیز در حال افزایش است. این یعنی کهکشان‌ها با گذشت زمان سریع‌تر از یکدیگر دور می‌شوند. همچنین، ما امروزه می‌توانیم «تابش زمینه کیهانی» را رصد کنیم که در واقع ضعیف‌ترین پژواک و بازمانده گرمای حاصل از انفجار بزرگ است که در تمام جهات آسمان پخش شده است.

کهکشان‌ها و منظومه شمسی

کهکشان‌ها مجموعه‌های عظیمی از ستارگان، سیارات و فضای بین‌ستاره‌ای (گاز و گردوغبار) هستند که تحت تأثیر نیروی گرانش متقابل در کنار هم باقی مانده‌اند. کهکشان راه شیری، که منظومه شمسی در آن قرار دارد، یکی از بزرگ‌ترین کهکشان‌های شناخته شده است. این کهکشان به شکل مارپیچی است و خورشید در لبه یکی از بازوهای آن قرار گرفته است.

ساختار و ابعاد کهکشان راه شیری

قطر این کهکشان حدود ۱۰۰ هزار سال نوری و ضخامت آن در مرکز حدود ۱۰ هزار سال نوری تخمین زده می‌شود. در شب‌های صاف و بدون آلودگی نوری، می‌توان نوار کم‌نوری از آن را در آسمان مشاهده کرد.

ویژگیقطر کلیضخامت مرکز
مقدار۱۰۰،۰۰۰۱۰،۰۰۰واحدسال نوری

شکل‌گیری منظومه شمسی و سیارات

منظومه شمسی حدود ۶ میلیارد سال پیش با تجمع ذرات کیهانی آغاز به شکل‌گیری کرد. در مراحل اولیه، قطره‌های مذاب سرد شده و کندرول‌ها را ساختند. کندرول‌ها توده‌هایی حاوی سولفیدهای آهن و نیکل هستند. از تجمع این ذرات، اجرام بزرگ‌تری به نام کندریت ایجاد شد. این اجرام با برخوردهای مکرر، ذوب و تبلور مجدد، در نهایت سیارات را تشکیل دادند.

شهاب‌سنگ‌ها در واقع بقایای کندریت‌هایی هستند که هنگام عبور از هواکره زمین منهدم نشده و به سطح زمین رسیده‌اند. مطالعه آن‌ها به دانشمندان کمک می‌کند تا از ترکیب شیمیایی هسته زمین آگاه شوند.

واژگان کلیدی

واحد نجومی (AU)
میانگین فاصله زمین تا خورشید که حدود ۱۴۹.۶ میلیون کیلومتر است.
کندرول
گلوله‌های کوچک سنگی یا مذاب اولیه حاوی سولفیدهای آهن و نیکل که در فضا تشکیل شده‌اند.
فضای بین‌ستاره‌ای
مواد موجود در فضای بین ستارگان شامل گاز (عمدتاً هیدروژن) و گردوغبار.
سال نوری
مسافتی که نور در مدت یک سال طی می‌کند (واحدی برای اندازه‌گیری فاصله).

اشتباه‌های رایج

  • محل منظومه شمسی: خورشید در لبه یکی از بازوهای کهکشان است، نه در مرکز آن.
  • تفاوت کندریت و سحابی: کندریت‌ها اجرام سنگی بزرگ حاصل تجمع کدرول‌ها هستند، اما سحابی‌ها ابر غبار و گازند.
  • جنس کندرول‌ها: کندرول‌ها حاوی آهن و نیکل هستند، نه مس و آهن.
  • ترتیب ابعاد: قطر کهکشان راه شیری (۱۰۰ هزار سال نوری) بسیار بیشتر از ضخامت مرکز آن (۱۰ هزار سال نوری) است.

جمع‌بندی این مفهوم

  • کهکشان‌ها تجمعی از ستاره‌ها، سیارات و مواد بین‌ستاره‌ای هستند که با گرانش متقابل پایدار مانده‌اند.
  • منظومه شمسی در لبه یکی از بازوهای مارپیچی کهکشان راه شیری قرار دارد.
  • سیارات از تجمع کندرول‌ها، برخوردهای مکرر و فرآیند ذوب و تبلور مجدد کانی‌ها شکل گرفته‌اند.
  • شهاب‌سنگ‌ها بقایای اجرام فضایی هستند که ترکیب شیمیایی اولیه منظومه شمسی را نشان می‌دهند.
  • نور خورشید مسافت یک واحد نجومی تا زمین را در حدود ۸.۳ دقیقه نوری طی می‌کند.

نکتهٔ تکمیلی

جالب است بدانید فضاپیماهای وویجر ۱ و ۲ که در اواخر دهه ۱۹۷۰ به فضا فرستاده شدند، اکنون دورترین اشیای ساخته شده توسط بشر هستند. این فضاپیماها مأموریت داشتند تا سیارات بیرونی منظومه شمسی را مطالعه کنند و اکنون از محدوده نفوذ خورشید خارج شده و در حال حرکت در فضای بین‌ستاره‌ای هستند. هر دو فضاپیما صفحه‌ای طلایی حاوی صداها و تصاویر زمین را حمل می‌کنند تا اگر زمانی به دست تمدن‌های فرازمینی رسید، پیامی از بشریت باشد.

نظریه‌های منظومه شمسی و قوانین کپلر

در طول تاریخ، دو نظریه بزرگ برای تبیین جایگاه زمین در جهان مطرح بوده است. نظریه زمین‌مرکزی بطلمیوس که معتقد بود زمین ثابت و مرکز عالم است و اجرامی مانند ماه، عطارد، زهره، خورشید، مریخ، مشتری و زحل در مدارهای دایره‌ای به دور آن می‌گردند. در مقابل، نیکولاس کوپرنیک نظریه خورشیدمرکزی را ارائه داد که در آن خورشید ثابت بوده و زمین به همراه ماه و سایر سیارات در جهت مخالف عقربه‌های ساعت به دور آن می‌چرخند.

اصلاحات کپلر بر مدار سیارات

کپلر با مطالعه مشاهدات دقیق ستاره‌شناسان، متوجه شد که مدار سیارات دایره‌ای نیست و سه قانون اساسی را تدوین کرد:

  • قانون اول: سیارات در مدارهای بیضوی به دور خورشید می‌گردند و خورشید در یکی از دو کانون بیضی قرار دارد.
  • قانون دوم: سرعت حرکت انتقالی سیاره در مدارش متغیر است؛ در نقطه حضیض (نزدیک‌ترین فاصله) سرعت حداکثر و در نقطه اوج (دورترین فاصله) سرعت حداقل است.
  • قانون سوم: با افزایش میانگین فاصله سیاره از خورشید (d)، زمان یک دور گردش سیاره (p) افزایش می‌یابد (p۲ ∝ d۳).
نظریهمرکز عالمشکل مدار
بطلمیوسزمیندایره
کوپرنیکخورشیددایره
کپلرخورشیدبیضی

واژگان کلیدی

حضیض خورشیدی
نقطه‌ای در مدار سیاره که در آن کمترین فاصله را تا خورشید دارد (برای زمین حدود اول دی‌ماه).
اوج خورشیدی
نقطه‌ای در مدار سیاره که در آن بیشترین فاصله را تا خورشید دارد (برای زمین حدود اول تیرماه).
نظریه خورشیدمرکزی
نظریه‌ای که خورشید را مرکز منظومه شمسی دانسته و سیارات را در حال گردش به دور آن توصیف می‌کند.

اشتباه‌های رایج

  • محل خورشید در مدار بیضی: خورشید در یکی از «کانون‌ها» قرار دارد، نه در «مرکز» بیضی.
  • رابطه فاصله و زمان گردش: طبق قانون سوم کپلر، با افزایش فاصله، زمان گردش «افزایش» می‌یابد نه کاهش.
  • شخصیت‌های علمی: کوپرنیک مدارها را دایره‌ای فرض کرد، کپلر مدارها را بیضوی اثبات نمود.
  • محل خورشید در مدل بطلمیوس: در نظریه زمین‌مرکزی، مدار خورشید بین زهره و مریخ است.

جمع‌بندی این مفهوم

  • نظریه بطلمیوس زمین را ثابت و مرکز عالم می‌دانست که اجرام در مدارهای دایره‌ای دور آن می‌گردند.
  • کوپرنیک با معرفی مدل خورشیدمرکزی، حرکت وضعی و انتقالی زمین را مطرح کرد.
  • طبق قانون اول کپلر، مدار تمام سیارات بیضوی است و خورشید در یکی از کانون‌ها قرار دارد.
  • زمین در اول دی‌ماه در نزدیک‌ترین فاصله (حضیض) و در اول تیرماه در دورترین فاصله (اوج) از خورشید قرار می‌گیرد.
  • سرعت حرکت زمین در مدارش ثابت نیست؛ در نزدیکی خورشید سریع‌تر و در فواصل دورتر آهسته‌تر حرکت می‌کند.

نکتهٔ تکمیلی

آیا می‌دانستید که دانشمندان ایرانی قرن‌ها پیش از کوپرنیک به ایرادات مدل بطلمیوسی پی برده بودند؟ ابوسعید سجزی در قرن دهم میلادی اسطرلابی ساخت که بر مبنای چرخش زمین به دور محور خودش بود. همچنین خواجه نصیرالدین طوسی مدل ریاضی جدیدی به نام «جفت طوسی» ابداع کرد که به کوپرنیک کمک کرد تا بر مشکل مدارهای دایره‌ای پیچیده در مدل قدیم غلبه کند.

تکوین زمین و پیدایش حیات

کره زمین حدود ۴.۶ میلیارد سال پیش به صورت یک گوی کاملاً مذاب در مدار خود قرار گرفت. فرآیند سرد شدن تدریجی آن منجر به لایه‌بندی و تکوین بخش‌های مختلف شد. سنگ‌های آذرین حدود ۴ میلیارد سال پیش به عنوان نخستین اجزای سنگ‌کره (لیتوسفر) شکل گرفتند. ماه نیز حدود ۴.۴ میلیارد سال پیش در اثر برخورد یک جرم آسمانی با زمین و متلاشی شدن بخشی از حجم آن تشکیل شد.

تشکیل هواکره، آب‌کره و زیست‌کره

ترتیب تکوین غلاف‌های زمین به این صورت است: ابتدا هواکره با فوران‌های آتشفشانی متعدد و خروج گازهایی مانند اکسیژن، نیتروژن و هیدروژن شکل گرفت. با سردتر شدن زمین، بخار آب به مایع تبدیل شد و آب‌کره (اقیانوس‌ها) را به وجود آورد. در نهایت، با تشکیل اقیانوس‌ها و تابش انرژی خورشید، شرایط برای ایجاد زیست‌کره و آغاز زندگی فراهم شد.

فعالیت‌های حیاتی سیانوباکتری‌ها در دوران پرکامبرین باعث افزایش میزان اکسیژن اتمسفر و فراهم شدن شرایط برای موجودات پرسلولی شد.

تکامل سنگ‌ها و آثار حیات

پس از تشکیل آب‌کره، چرخه آب فعال شد که منجر به فرسایش سنگ‌ها و ایجاد سنگ‌های رسوبی گردید. سنگ‌های دگرگونی نیز به عنوان سومین جز، در اثر فشار و گرمای حاصل از حرکت ورقه‌های سنگ‌کره ایجاد شدند.

استروماتولیت‌ها قدیمی‌ترین آثار فسیلی سیانوباکتری‌ها هستند که در دریاهای کم‌عمق زندگی می‌کردند.

واژگان کلیدی

استروماتولیت
ساختارهای لایه لایه رسوبی که از فعالیت سیانوباکتری‌های فتوسنتز کننده در آب‌های کم‌عمق پدید آمده‌اند.
سیانوباکتری
تک‌یاخته‌های فتوسنتز کننده‌ای که مسئول تولید اولین اکسیژن‌های اتمسفر زمین بودند.
سنگ‌کره (Lithosphere)
خارجی‌ترین لایه سخت و جامد زمین که شامل پوسته و بخش بالایی گوشته است.

اشتباه‌های رایج

  • ترتیب تشکیل: هواکره پیش از آب‌کره و آب‌کره پیش از رسوبات شکل گرفته است.
  • عمق زندگی اولیه: حیات تک‌یاخته‌ای در دریاهای «کم‌عمق» آغاز شد، نه دریاهای عمیق.
  • دوران فتوسنتز اولیه: افزایش اکسیژن توسط سیانوباکتری‌ها در دوران پرکامبرین رخ داد، نه کامبرین.
  • عامل تغییر اتمسفر: هواکره با فوران آتشفشان به وجود آمد، نه با سرد شدن مواد مذاب.

جمع‌بندی این مفهوم

  • زمین ۴.۶ میلیارد سال پیش به صورت گوی مذاب تشکیل شد و سنگ‌های آذرین اولین بخش جامد آن بودند.
  • هواکره زمین از خروج گازهای آتشفشانی و آب‌کره از میعان بخار آب تشکیل گردید.
  • حیات روی زمین با فعالیت تک‌یاخته‌های فتوسنتز کننده در دریاهای کم‌عمق دوران پرکامبرین آغاز شد.
  • ترتیب زمانی سنگ‌ها: ابتدا آذرین، سپس رسوبی (حاصل چرخه آب) و در نهایت دگرگونی (حاصل فشار و گرما).
  • تعیین سن شهاب‌سنگ‌ها و سنگ‌های اولیه زمین با استفاده از ایزوتوپ اورانیم-۲۳۸ انجام می‌شود.

نکتهٔ تکمیلی

ماهیت اتمسفر اولیه زمین بسیار متفاوت از امروز بود. در آن زمان اکسیژن آزاد وجود نداشت و جو زمین بیشتر از گازهایی مثل دی‌اکسید کربن، متان و بخار آب اشباع شده بود. اگر سیانوباکتری‌ها نبودند، جو زمین هرگز برای تنفس موجوداتی چون ما آماده نمی‌شد. آن‌ها حدود ۲ میلیارد سال به فتوسنتز و تولید اکسیژن ادامه دادند تا بالاخره جو زمین به سطح پایداری از اکسیژن رسید که به «رویداد بزرگ اکسیداسیون» معروف است.

سن‌سنجی در زمین‌شناسی

دانشمندان برای بازسازی تاریخچه زمین از دو روش متفاوت استفاده می‌کنند: سن نسبی و سن مطلق. سن نسبی تنها ترتیب تقدم و تأخر پدیده‌ها را مشخص می‌کند (مانند لایه‌بندی سنگ‌ها یا توالی فسیل‌ها). اما سن مطلق با استفاده از ساعت‌های رادیومتریک، عددی دقیق برای زمان وقوع یک حادثه ارائه می‌دهد.

واپاشی رادیواکتیو و نیمه‌عمر

اساس سن مطلق بر واپاشی عناصر ناپایدار (پرتوزا) به عناصر پایدار با سرعت ثابت است. نیمه‌عمر (t1/2) زمان لازم برای تبدیل شدن نیمی از هسته‌های یک عنصر پرتوزا به عنصر پایدار است. توجه کنید که سرعت واپاشی تحت تأثیر عوامل محیطی مثل دما و فشار قرار نمی‌گیرد.

عنصر پرتوزامحصول پایدارنیمه‌عمر تقریبی
۱۴C۱۴N۵۷۳۰ سال
۴۰K۴۰Ar۱۳۰۰ میلیون سال
۲۳۸U۲۰۶Pb۴۵۰۰ میلیون سال

تشخیص نوع ناپیوستگی

در توالی لایه‌های رسوبی، گاهی وقفه‌ای در رسوب‌گذاری رخ می‌دهد که به آن ناپیوستگی می‌گویند. انواع آن عبارتند از:

  • ناپیوستگی هم‌شیب: لایه‌های بالا و پایین موازی هستند اما زمان بین آن‌ها طولانی است.
  • ناپیوستگی دگرشیب (زاویه‌دار): لایه‌های زیرین کج شده‌اند و لایه‌های رویی افقی هستند.
  • ناپیوستگی آذرین‌پی: لایه‌های رسوبی مستقیماً روی سنگ‌های آذرین قرار می‌گیرند.

واژگان کلیدی

نیمه‌عمر
مدت زمانی که طول می‌کشد تا نیمی از مقدار اولیه اتم‌های یک عنصر رادیواکتیو وا‌پاشی شود.
فسیل راهنما
فسیلی با عمر کوتاه و گسترش جغرافیایی زیاد که برای تشخیص سن لایه‌ها به کار می‌رود.
ناپیوستگی
سطح فرسایشی یا عدم رسوب‌گذاری که نشان‌دهنده گسستگی زمانی در تاریخ زمین‌شناسی است.

اشتباه‌های رایج

  • کاهش جرم در پتاسیم-۴۰: تبدیل ۴۰K به ۴۰Ar بدون کاهش جرم صورت می‌گیرد.
  • محصولات پایدار: آرگون-۴۰ و نیتروژن-۱۴ پایدار هستند، نه پرتوزا.
  • عنصر مناسب برای شهاب‌سنگ: کربن-۱۴ برای سن‌سنجی فسیل‌های جوان است؛ برای شهاب‌سنگ‌ها باید از اورانیوم-۲۳۸ استفاده کرد.
  • محاسبه درصد باقی‌مانده: پس از ۳ نیمه‌عمر، ۱/۸ ماده باقی می‌ماند و ۷/۸ آن تغییر یافته است.

جمع‌بندی این مفهوم

  • سن نسبی ترتیب وقایع را نشان می‌دهد، در حالی که سن مطلق سن واقعی را با عدد مشخص می‌کند.
  • سرعت واپاشی عناصر پرتوزا ثابت و مستقل از دما و فشار است.
  • کربن-۱۴ برای سن‌سنجی فسیل‌های جدید (کمتر از ۵۰ هزار سال) و اورانیوم-۲۳۸ برای سنگ‌های بسیار قدیمی استفاده می‌شود.
  • ناپیوستگی‌ها نشان‌دهنده وقفه‌های زمانی در رسوب‌گذاری هستند و انواع مختلفی دارند.
  • سن‌سنجی سنگ‌ها نه تنها برای مطالعه تاریخ، بلکه برای اکتشاف ذخایر و منابع زمین نیز حیاتی است.

نکتهٔ تکمیلی

یکی از جالب‌ترین کاربردهای سن‌سنجی با کربن-۱۴ در جرم‌شناسی و باستان‌شناسی است. مثلاً برای تشخیص سن «کفن تورین» یا نسخه‌های دست‌نویس قدیمی از این روش استفاده شده است. با این حال، باید بدانید که این روش برای نمونه‌های قدیمی‌تر از ۵۰ تا ۶۰ هزار سال دقت خود را از دست می‌دهد، زیرا مقدار کربن رادیواکتیو باقی‌مانده در آن‌ها آنقدر کم می‌شود که با دستگاه‌های کنونی قابل اندازه‌گیری نیست. در چنین مواردی، زمین‌شناسان به سراغ عناصری با نیم‌عمرهای میلیاردی مانند اورانیوم می‌روند.

مقیاس زمان زمین‌شناسی و حوادث حیات

تاریخ زمین به واحدهای زمانی بزرگی تقسیم می‌شود که هر کدام با وقایع خاص زیستی یا زمین‌شناختی مرزبندی شده‌اند. تغییرات در تنوع جانداران، پیدایش یا انقراض گروه‌های خاص، و وقوع دوره‌های کوه‌زایی از معیارهای اصلی این تقسیم‌بندی هستند.

دوران پالئوزوئیک (دیرینه‌زیستی)

این دوران با دوره کامبرین آغاز شد که شاهد ظهور نخستین تریلوبیت‌ها (بندپایان دریایی) بود. در اواسط این دوران (دوره دونین) نخستین ماهی‌ها و سپس دوزیستان پدیدار شدند. اواخر این دوران شاهد ظهور نخستین خزندگان (دوره کربونیفر) و در نهایت یک انقراض گروهی بزرگ در پایان دوره پرمین بود که منجر به نابودی کامل تریلوبیت‌ها شد.

دورهپدیده بارزدوران
کربونیفرنخستین خزندگانپالئوزوئیک
تریاسنخستین پستاندارانمزوزوئیک
ژوراسیکنخستین پرندگانمزوزوئیک
کرتاسهگیاهان گلدارمزوزوئیک

دوران مزوزوئیک و سنوزوئیک

دوران مزوزوئیک با دوره‌های تریاس، ژوراسیک و کرتاسه شناخته می‌شود. دایناسورها در این دوران حاکم بودند و در پایان دوره کرتاسه (۶۵ میلیون سال پیش) به دلیل عدم سازگاری با تغییرات محیطی منقرض شدند. دوران سنوزوئیک جدیدترین دوران است که با وقایعی مثل عصر یخبندان شناخته می‌شود.

تریلوبیت‌ها فسیل راهنمای دوران پالئوزوئیک هستند. اگر در لایه‌ای فسیل تریلوبیت یافت شود، قطعاً متعلق به این دوران است.

واژگان کلیدی

تریلوبیت
گروه منقرض شده‌ای از بندپایان دریایی که در تمام طول دوران پالئوزوئیک زندگی می‌کردند.
کربونیفر
دوره‌ای در اواخر پالئوزوئیک که به دلیل تشکیل ذخایر عظیم زغال‌سنگ و پدیدار شدن نخستین خزندگان مشهور است.
انقراض گروهی
واقعه‌ای که در آن درصد بسیار بالایی از گونه‌های زنده در مدت زمان کوتاهی از بین می‌روند.

اشتباه‌های رایج

  • زمان انقراض تریلوبیت‌ها: آن‌ها در پایان «پالئوزوئیک» منقرض شدند، نه مزوزوئیک.
  • ترتیب پیدایش: دایناسورها از پرندگان و گیاهان گلدار «قدیمی‌تر» هستند.
  • توالی دوره‌ها: دوره ژوراسیک پیش از کرتاسه قرار دارد، نه بعد از آن.
  • طبقه‌بندی پرمین: دوره پرمین متعلق به دوران پالئوزوئیک است، نه مزوزوئیک.

جمع‌بندی این مفهوم

  • زمان زمین‌شناسی بر اساس پیدایش یا انقراض گونه‌ها و حوادث بزرگ فیزیکی تقسیم می‌شود.
  • تریلوبیت‌ها در ابتدای پالئوزوئیک ظاهر و در انتهای آن (پرمین) به‌طور کامل منقرض شدند.
  • دایناسورها در دوره تریاس پدیدار و ۶۵ میلیون سال پیش در انتهای کرتاسه منقرض گشتند.
  • پیدایش دوزیست‌ها در اواسط پالئوزوئیک و پستانداران در ابتدای مزوزوئیک رخ داد.
  • حوادثی مانند کوه‌زایی کالدونین (پالئوزوئیک) و عصر یخبندان (سنوزوئیک) در دوران‌های متفاوتی رخ داده‌اند.

نکتهٔ تکمیلی

بزرگ‌ترین انقراض تاریخ زمین نه انقراض دایناسورها، بلکه انقراض پایان دوره پرمین (معروف به مرگ بزرگ) بود. در این واقعه بیش از ۹۰٪ از گونه‌های دریایی و ۷۰٪ از مهره‌داران خشکی برای همیشه ناپدید شدند. دانشمندان معتقدند فوران‌های آتشفشانی عظیم در سیبری باعث گرمایش شدید جهانی و اسیدی شدن اقیانوس‌ها شده بود. اگر این انقراض رخ نمی‌داد، احتمالاً مسیر تکامل حیات به شکلی کاملاً متفاوت از امروز رقم می‌خورد.

حرکات زمین و پیامدها

زمین همزمان دارای دو حرکت اصلی است: حرکت وضعی (چرخش به دور خود) که حدود ۲۴ ساعت طول می‌کشد و عامل ایجاد شبانه‌روز است، و حرکت انتقالی (گردش به دور خورشید) که حدود ۳۶۵ روز زمان می‌برد.

انحراف محور زمین و ایجاد فصول

محور زمین نسبت به خط عمود بر مدار انتقالی دارای انحراف ۲۳.۵ درجه است. این انحراف به همراه حرکت انتقالی، عامل اصلی ایجاد فصل‌ها و تغییر طول شب و روز در عرض‌های جغرافیایی مختلف است. در نیمکره شمالی و جنوبی، فصل‌ها همیشه برعکس یکدیگرند.

در تمام طول سال، تنها در مدار استوا طول شب و روز برابر (۱۲ ساعت) است.

تأثیر کروی بودن و زوایای تابش

به دلیل کروی بودن زمین، در هر لحظه، عرض‌های جغرافیایی مختلف خورشید را با زوایای متفاوتی دریافت می‌کنند. هرچه خورشید مایل‌تر بتابد، سایه اجسام بلندتر می‌شود.

  • اول تیر: تابش قائم خورشید بر مدار رأس‌السرطان (بلندترین روز نیمکره شمالی).
  • اول دی: تابش قائم خورشید بر مدار رأس‌الجدی (کوتاه‌ترین روز نیمکره شمالی - انقلاب زمستانی).
  • اول مهر و اول فروردین: تابش قائم بر استوا (اعتدالین).

در اول دی‌ماه در منطقه شمالگان (۶۶.۵ درجه شمالی)، خورشید طلوع نمی‌کند و طول سایه‌ها به بی‌نهایت می‌رسد.

واژگان کلیدی

حرکت وضعی
چرخش زمین به دور محور فرضی خود در جهت خلاف عقربه‌های ساعت.
انحراف محور
زاویه ۲۳.۵ درجه‌ای که محور زمین با خط عمود بر صفحه مداری می‌سازد.
رأس‌السرطان و رأس‌الجدی
مدارهای ۲۳.۵ درجه شمالی و جنوبی که مرز تابش عمودی خورشید هستند.

اشتباه‌های رایج

  • علت شب و روز: شب و روز حاصل حرکت وضعی است، نه انحراف محور.
  • علت تفاوت تابش در فصول: تفاوت زاویه تابش در طول «سال» به دلیل انحراف محور است، اما تفاوت در «یک زمان مشخص» به دلیل کروی بودن زمین است.
  • جهت سایه: در عرض‌های بالاتر از رأس‌السرطان، خورشید همیشه در جنوب ناظر است، پس سایه همیشه رو به «شمال» تشکیل می‌شود.
  • سایه در استوا: در استوا سایه همیشه رو به شمال نیست و بسته به زمان سال تغییر جهت می‌دهد.

جمع‌بندی این مفهوم

  • حرکت وضعی زمین عامل شبانه‌روز و حرکت انتقالی به همراه انحراف محور عامل ایجاد فصل‌هاست.
  • انحراف محور زمین ۲۳.۵ درجه است که باعث تغییر زاویه تابش در طول سال می‌شود.
  • کروی بودن زمین باعث می‌شود در یک لحظه، نقاط مختلف زمین زوایای تابش متفاوتی داشته باشند.
  • در عرض‌های جغرافیایی بالاتر از استوا، با افزایش عرض، اختلاف طول شب و روز بیشتر می‌شود.
  • تابش قائم خورشید تنها در محدوده بین مدارهای رأس‌السرطان و رأس‌الجدی امکان‌پذیر است.

نکتهٔ تکمیلی

چرا با وجود اینکه در اول دی‌ماه به خورشید نزدیک‌تریم (نقطه حضیض)، در نیمکره شمالی زمستان است؟ این نشان می‌دهد که فاصله زمین تا خورشید عامل ایجاد فصول نیست؛ بلکه زاویه تابش (که ناتشی از کجی محور است) اهمیت بیشتری دارد. در اول دی، به دلیل کج بودن محور، نیمکره شمالی از خورشید دور شده و نور را بسیار مایل دریافت می‌کند، در حالی که نیمکره جنوبی نور را عمود دریافت کرده و تابستان را تجربه می‌کند.

خلاصهٔ درس

کیهان از کجا آمد؟

Earth Science · Cosmogony

مهبانگ، ستارگان و سحابی‌ها

  • جهان ۱۳.۸ میلیارد سال پیش از نقطه‌ای بی‌نهایت داغ و چگال آغاز شد
  • ترتیب: پلاسما ← اتم‌های H و He ← نیروی گرانش ← ستارگان ← کهکشان‌ها
  • عناصر سنگین در هسته ستارگان نسل اول از هم‌جوشی هسته‌ای ساخته شدند
  • ابرهای غبار پس از مرگ ستارگان ← سحابی؛ محل تولد ستارگان جدید
  • سیارات از تجمع کندرول‌ها و برخوردهای مکرر کندریت‌ها شکل گرفتند
سحابی
ابرهای عظیم گاز و غبار؛ محل تولد ستارگان و منظومه‌ها

نکته: تابش زمینه کیهانی پژواک ضعیف گرمای مهبانگ است و از تمام جهات آسمان قابل رصد است.

مدل‌های نجومی و قوانین کپلر

  • بطلمیوس: زمین مرکز عالم، مدارها دایره‌ای
  • کوپرنیک: خورشید مرکز، مدارها همچنان دایره‌ای
  • کپلر: مدارها بیضوی؛ خورشید در یکی از کانون‌ها نه مرکز
  • قانون دوم: سرعت در حضیض ← بیشینه؛ در اوج ← کمینه
  • قانون سوم: هرچه فاصله سیاره بیشتر ← دوره تناوب بیشتر (p² ∝ d³)
حضیض
نزدیک‌ترین نقطه مدار به خورشید (زمین: اول دی‌ماه)

نکته: خواجه نصیرالدین طوسی با «جفت طوسی» مدلی ارائه داد که کوپرنیک برای غلبه بر ایرادات مدل بطلمیوسی از آن بهره برد.

تکوین زمین و آغاز حیات

  • زمین ۴.۶ میلیارد سال پیش به صورت گوی مذاب شکل گرفت
  • ماه از برخورد جرمی با زمین ۴.۴ میلیارد سال پیش پدید آمد
  • ترتیب غلاف‌ها: هواکره (آتشفشان) ← آب‌کره (میعان بخار) ← زیست‌کره
  • ترتیب سنگ‌ها: آذرین ← رسوبی (چرخه آب) ← دگرگونی (فشار و گرما)
  • سیانوباکتری‌ها در پرکامبرین اکسیژن اتمسفر را تولید کردند
استروماتولیت
قدیمی‌ترین فسیل سیانوباکتری‌ها در دریاهای کم‌عمق

نکته: اتمسفر اولیه فاقد اکسیژن آزاد بود؛ سیانوباکتری‌ها حدود ۲ میلیارد سال فتوسنتز کردند تا «رویداد بزرگ اکسیداسیون» رخ داد.

سن‌سنجی و مقیاس زمانی

  • سن نسبی: ترتیب وقایع؛ سن مطلق: عدد دقیق با واپاشی رادیواکتیو
  • واپاشی رادیواکتیو: ثابت و مستقل از دما و فشار محیط
  • ¹⁴C برای فسیل‌های جوان (< ۵۰ هزار سال)؛ ²³⁸U برای شهاب‌سنگ‌ها
  • تریلوبیت‌ها ← فسیل راهنمای پالئوزوئیک؛ در پایان پرمین منقرض شدند
  • دایناسورها ← مزوزوئیک؛ انقراض ۶۵ میلیون سال پیش (انتهای کرتاسه)
نیمه‌عمر
زمان لازم برای واپاشی نصف هسته‌های یک عنصر پرتوزا

نکته: بزرگ‌ترین انقراض تاریخ زمین پایان پرمین بود: بیش از ۹۰٪ گونه‌های دریایی نابود شدند.

حرکات زمین و فصل‌ها

  • حرکت وضعی (۲۴ ساعت) ← شبانه‌روز؛ انتقالی (۳۶۵ روز) ← سال
  • انحراف محور ۲۳.۵ درجه ← عامل اصلی تغییر فصل‌ها
  • اول تیر: تابش قائم بر رأس‌السرطان ← بلندترین روز نیمکره شمالی
  • اول دی: تابش قائم بر رأس‌الجدی ← کوتاه‌ترین روز نیمکره شمالی
  • کروی بودن زمین: در یک لحظه زوایای تابش در نقاط مختلف متفاوت است
انحراف محور
زاویه ۲۳.۵° محور زمین با خط عمود بر صفحه مداری

نکته: در اول دی زمین به خورشید نزدیک‌تر است (حضیض) اما نیمکره شمالی زمستان دارد — فاصله علت فصل نیست!

نکات کلیدی

  • سن جهان ۱۳.۸ میلیارد سال است، نه ۱۳۸ میلیارد سال
  • خورشید در لبهٔ بازو کهکشان است نه در مرکز آن
  • خورشید در یکی از کانون‌های بیضی قرار دارد، نه در مرکز بیضی
  • شب‌وروز ← حرکت وضعی؛ فصل‌ها ← انحراف محور + حرکت انتقالی
  • ¹⁴C برای فسیل‌های جوان؛ ²³⁸U برای شهاب‌سنگ‌ها و سنگ‌های قدیمی
  • تریلوبیت‌ها در پایان پرمین (پالئوزوئیک) منقرض شدند، نه مزوزوئیک

یک تست از این درس

خودت را بسنج

در ارتباط با خاستگاه و توالی تشکیل سنگ‌های مختلف در پوسته زمین، کدام عبارت درست است؟

  1. سنگ‌های رسوبی نخستین سنگ‌های سازنده سنگ‌کره بودند که حدود ۴ میلیارد سال قبل شکل گرفتند، ولی سنگ‌های دگرگونی پس از آن‌ها و در اثر فشار ایجاد شدند.
  2. سنگ‌های آذرین اولین بخش سنگ‌کره را تشکیل دادند، در حالی که سنگ‌های رسوبی به عنوان دومین جزء سنگ‌کره در نتیجه حرکت ورقه‌های زمین‌ساختی ایجاد شدند.
  3. سنگ‌های آذرین نخستین اجزای لیتوسفر در تکوین زمین بودند و سنگ‌های رسوبی نیز به عنوان دومین بخش سنگ‌کره در پی پیدایش چرخه آب و فرسایش سنگ‌ها پدید آمدند.
  4. سنگ‌های رسوبی پس از آذرین و به علت فعالیت چرخه آب شکل گرفتند، اما حرکت ورقه‌ها و ایجاد فشار و گرما عامل اصلی پیدایش این سنگ‌های ثانویه در پوسته زمین بود.
دیدن پاسخ و توضیح

پاسخ درست: گزینه ۳

در مراحل اولیه سرد شدن گوی مذاب زمین، سنگ‌های آذرین نخستین بخش سنگ‌کره را تشکیل دادند. سپس پیدایش چرخه آب و فرسایش سبب پیدایش رسوبات و سنگ‌های رسوبی (دومین بخش سنگ‌کره) شد. پس گزینه ۳ درست است. بررسی سایر گزینه‌ها: گزینه ۱: نخستین سنگ‌های تشکیل‌دهنده لیتوسفر، سنگ‌های آذرین بودند، نه رسوبی. گزینه ۲: سنگ‌های رسوبی به علت چرخه آب و فرسایش شکل گرفتند، نه حرکت ورقه‌ها. گزینه ۴: حرکت ورقه‌ها و گرما و فشار عامل تشکیل سنگ‌های دگرگونی است، نه رسوبی.

تمرین بیشتر در اپ

درس‌های دیگر این بخش · زمین شناسی