جراحی کاردیوتوراسیک

10 مفهوم در این درس

آزمونک سریع

با چند پرسش تصادفی، آمادگی‌ات را بسنج

در حال آماده‌سازی آزمونک…

افیوژن پلورال و معیارهای لایت

افیوژن پلورال به تجمع غیرطبیعی مایع در فضای پلور گفته می‌شود. گام نخست در مواجهه با این بیماران، انجام توراسنتز (Thoracentesis) جهت آنالیز مایع و افتراق بین ماهیت ترانسودایی و اگزودایی است. این افتراق بر اساس معیارهای لایت (Light's criteria) انجام می‌شود.

معیارهای تشخیص اگزودا

مایع پلورال زمانی اگزودایی محسوب می‌شود که حداقل یکی از شرایط زیر را داشته باشد:

  • نسبت پروتئین مایع پلورال به سرم بیش از ۰/۵ (یا میزان مطلق پروتئین بیش از ۳ گرم در دسی‌لیتر)
  • نسبت LDH مایع به سرم بیش از ۰/۶
  • میزان LDH مایع بیش از دو-سوم حد بالای نرمال سرم (معمولاً بیش از ۲۰۰ IU/L)

وجود هر یک از معیارهای لایت برای تشخیص افیوژن اگزودایی کافی است؛ در حالی که اگزودا ناشی از التهاب یا بدخیمی است، ترانسودا ناشی از عدم تعادل فشارهای هیدروستاتیک و انکوتیک می‌باشد.

علل و تشخیص‌های افتراقی

شایع‌ترین علت افیوژن ترانسودایی، نارسایی احتقانی قلب (CHF) و سیروز کبدی است. در مقابل، عفونت‌ها (پنومونی، سل)، بدخیمی‌ها (از طریق تولید مایع یا مسدود کردن لنفاتیک‌ها) و شیلوتوراکس از علل اصلی افیوژن اگزودایی هستند.

ویژگیترانسودااگزودا
پروتئینکم (≤ ۳)زیاد (> ۳)
LDHپایین (≤ ۲۰۰)بالا (> ۲۰۰)
علت اصلینارسایی قلب/سیروزالتهاب/بدخیمی

واژگان کلیدی

توراسنتز
پروسیجر خروج مایع از فضای پلورال با استفاده از سوزن جهت تشخیص یا درمان
معیارهای لایت
مجموعه‌ای از استانداردهای بیوشیمیایی برای افتراق بین مایع ترانسودا و اگزودا
نارسایی احتقانی قلب (CHF)
بیماری که به دلیل افزایش فشار هیدروستاتیک، شایع‌ترین علت ایجاد ترانسودا در ریه است

اشتباه‌های رایج

  • اشتباه در طبقه‌بندی: بسیاری تصور می‌کنند نارسایی قلب می‌تواند اگزودا ایجاد کند، در حالی که نارسایی قلب به طور کلاسیک علت ترانسودا است.
  • فراموشی معیارها: در آزمون ممکن است عددی مثل پروتئین ۴ یا LDH ۲۵۰ داده شود؛ باید دانست این مقادیر قطعا اگزودا هستند.
  • تفسیر غلط سیروز: سیروز کبدی برخلاف تصور برخی، اگزودا ایجاد نمی‌کند بلکه با مکانیسم کاهش آلبومین و انتقال مایع آسیت، ترانسودا ایجاد می‌کند.

جمع‌بندی این مفهوم

  • توراسنتز پروسیجر اصلی برای بررسی مایع پلورال و تعیین علت آن است.
  • معیارهای لایت شامل نسبت پروتئین > ۰/۵ و نسبت LDH > ۰/۶ برای تشخیص اگزودا هستند.
  • افیوژن اگزودایی با پروتئین بالای ۳ g/dL و LDH بالای ۲۰۰ IU/L مشخص می‌شود.
  • نارسایی قلب و سیروز کبدی علل اصلی ترانسودا، و عفونت و بدخیمی علل اصلی اگزودا می‌باشند.
  • علائمی مانند تنگی نفس، درد پلورتیک و احساس پری در قفسه سینه در افیوژن شایع هستند.

نکتهٔ تکمیلی

جالب است بدانید که در برخی موارد خاص، مانند بیمارانی که دیورتیک مصرف می‌کنند، ممکن است معیارهای لایت به اشتباه یک مایع ترانسودایی را در دسته اگزودا قرار دهند (مثبت کاذب). در این شرایط، پزشکان از معیاری به نام «گرادیان آلبومین» استفاده می‌کنند؛ اگر اختلاف آلبومین سرم و مایع پلورال بیش از ۱.۲ گرم در دسی‌لیتر باشد، احتمال ترانسودا بودن مایع بسیار زیاد است، حتی اگر معیارهای لایت خلاف آن را بگویند.

مدیریت دیسکسیون و آسیب‌های آئورت

دیسکسیون آئورت یک اورژانس تهدیدکننده حیات است که با درد ناگهانی، شدید و پاره‌کننده (Tearing) در قفسه سینه با انتشار به پشت و پهلوها مشخص می‌شود. تشخیص سریع این وضعیت برای جلوگیری از عوارض مرگبار ضروری است.

طبقه‌بندی دیسکسیون

دو سیستم اصلی برای طبقه‌بندی دیسکسیون وجود دارد:

  • طبقه‌بندی Stanford: تیپ A (درگیری آئورت صعودی - نیازمند جراحی فوری) و تیپ B (فقط آئورت نزولی - معمولاً مدیریت دارویی).
  • طبقه‌بندی DeBakey: تیپ I (صعودی، قوس و نزولی)، تیپ II (فقط صعودی) و تیپ III (فقط نزولی).

در مدیریت حاد، هدف اصلی تنظیم فشار خون بین ۱۰۰ تا ۱۲۰ میلی‌متر جیوه و ضربان قلب بین ۶۰ تا ۸۰ است تا استرس بر دیواره آئورت کاهش یابد.

آسیب بلانت آئورت (BAI)

در تروما، شایع‌ترین محل آسیب آئورت، دیستال به شریان ساب‌کلاوین چپ در محل لیگامنتوم آرتریوزوم است. امروزه CT آنژیوگرافی (CTA) روش انتخابی برای تشخیص است و جایگزین آنژیوگرافی سنتی شده است. علائم بالینی شامل هماتوم ساب‌کلاویکولار چپ، اختلاف فشار خون بین بازوها (Pseudocoarctation) و کاهش نبض فمورال است.

برای مثال، یک بیمار با آسیب درجه ۱ (پارگی اینتیما) و وضعیت همودینامیک پایدار، نیازی به جراحی فوری ندارد و با کنترل فشار خون و تصویربرداری سریال مدیریت می‌شود.

واژگان کلیدی

Stanford Type A
دیسکسیون‌هایی که آئورت صعودی را درگیر کرده و اورژانس جراحی محسوب می‌شوند
Pseudocoarctation
هیپرتانسیون اندام فوقانی ناشی از تنگی کاذب آئورت در محل آسیب
لیگامنتوم آرتریوزوم
نقطه اتکای آئورت که شایع‌ترین محل پارگی در آسیب‌های بلانت (BAI) است

اشتباه‌های رایج

  • اشتباه با سکته: درد پاره‌کننده دیسکسیون آئورت ممکن است با درد فشاری ایسکمی قلبی اشتباه شود، اما انتشار به پشت نشانه‌ای کلیدی است.
  • فشار خون هدف: تنظیم فشار خون روی ۱۳۰-۱۴۰ غلط است؛ هدف باید بازه ۱۰۰-۱۲۰ باشد.
  • مدیریت نوع ۱: تصور اینکه تمام آسیب‌های آئورت در تروما نیاز به جراحی باز دارند غلط است؛ تیپ ۱ (Intimal tear) غیرجراحی مدیریت می‌شود.

جمع‌بندی این مفهوم

  • درد پاره‌کننده منتشر به پشت، تظاهر کلاسیک دیسکسیون آئورت است.
  • سی‌تی آنژیوگرافی (CTA) مفیدترین ابزار برای تشخیص وسعت دیسکسیون و ایسکمی ارگان‌هاست.
  • طبقه‌بندی استنفورد تیپ A (صعودی) و تیپ B (نزولی) است؛ دیسکسیون صعودی همواره خطرناک‌تر است.
  • بتابلوکرها داروی انتخابی برای کنترل ضربان قلب و کاهش فشار خون در این بیماران هستند.
  • آسیب‌های بلانت آئورت (BAI) بر اساس یافته‌های CT به درجات مختلف از پارگی سطح (Type I) تا پارگی کامل (Type IV) طبقه‌بندی می‌شوند.

نکتهٔ تکمیلی

جالب است بدانید که در گذشته، جراحان برای تشخیص دیسکسیون مجبور بودند از «آئورتوگرافی تهاجمی» استفاده کنند که زمان‌بر و خطرناک بود. اما امروزه با ظهور سی‌تی اسکن‌های چندآشکارسازه (Multidetector CT)، جراح می‌تواند در عرض چند ثانیه تمام شاخه‌های آئورت را بررسی کرده و حتی آسیب‌های بسیار کوچکی را که در گذشته قابل رویت نبودند (مثل پارگی‌های کوچک اینتیما)، شناسایی کند. این تحول باعث شده است که بسیاری از بیماران از جراحی‌های غیرضروری نجات یافته و با دارو درمان شوند.

سرطان ریه: علائم، ریسک‌فاکتورها و رزکسیون

سرطان ریه شایع‌ترین سرطان غیرپوستی و علت اصلی مرگ ناشی از سرطان در جهان است. عامل اصلی خطر، مصرف سیگار و استنشاق دود دست دوم است. عوامل دیگری نظیر آزبست، رادون و تماس با مواد رادیواکتیو نیز دخیل هستند.

تظاهرات بالینی

شایع‌ترین علامت اولیه سرطان ریه، سرفه مزمن است. سایر علائم شامل هموپتزی (سرفه خونی)، تنگی نفس و درد قفسه سینه می‌باشد. علاوه بر علائم موضعی، این سرطان می‌تواند تظاهرات پارانئوپلاستیک (ناشی از ترشح هورمون توسط تومور) ایجاد کند، مانند سندرم ایتون-لمبرت، درماتومیوزیت، و SIADH.

درگیری عصب ریکارنت لارنژیال که منجر به گرفتگی صدا (Hoarseness) می‌شود، تظاهر تهاجم مستقیم است و نباید با سندرم‌های پارانئوپلاستیک اشتباه شود.

تعیین قابلیت جراحی (Resectability)

برخی یافته‌ها نشان‌دهنده غیرقابل جراحی بودن تومور (N3 یا T4 پیشرفته) هستند:

  • درگیری غدد لنفاوی سوپراکلاویکولار یا هیلار سمت مقابل
  • درگیری شریان پولمونری اصلی (Main PA)
  • افیوژن پلورال بدخیم

نکته مهم این است که درگیری دیواره قفسه سینه (Chest wall) یا پریکارد به تنهایی مانع جراحی نیست و در صورت امکان برداشتن کامل، رزکسیون انجام می‌شود.

برای مثال، اگر در سی‌تی اسکن یک ندول منفرد ریه با اندازه ۲ سانتی‌متر مشاهده شود که در طی ۲ سال گذشته تغییر اندازه نداده است، احتمال خوش‌خیم بودن آن زیاد است اما همچنان پیگیری سالانه توصیه می‌شود.

واژگان کلیدی

سندرم ایتون-لمبرت
یک تظاهر پارانئوپلاستیک سرطان ریه که باعث ضعف عضلانی می‌شود
ندول منفرد ریه (SPN)
ضایعه‌ای گرد و کوچک در ریه که بررسی سرعت رشد آن برای افتراق خوش‌خیمی حیاتی است
دود دست دوم (Passive smoking)
استنشاق غیرارادی دود سیگار دیگران که خود عاملی خطرناک برای سرطان است

اشتباه‌های رایج

  • اشتباه در شایع‌ترین علامت: برخلاف تصور عموم، درد قفسه سینه یا تنگی نفس شایع‌ترین نیست، بلکه «سرفه» اولین و شایع‌ترین نشانه است.
  • قضاوت بر اساس درگیری دیواره: درگیری دیواره قفسه سینه باعث غیرقابل جراحی بودن (Inoperable) تومور نمی‌شود.
  • سرعت رشد ندول: ندولی که در کمتر از ۶ ماه دو برابر شود، معمولاً بدخیم نیست (عفونی است)؛ بدخیمی‌ها معمولاً بین ۶ ماه تا ۱ سال دو برابر می‌شوند.

جمع‌بندی این مفهوم

  • سرفه شایع‌ترین علامت سرطان ریه است و سرفه‌های خونی (هموپتزی) نیازمند بررسی سریع با CXR هستند.
  • تظاهرات پارانئوپلاستیک ناشی از آزاد شدن مواد شبه‌هورمونی هستند، نه تهاجم مستقیم بافتی.
  • درگیری غدد لنفاوی سوپراکلاویکولار (N3) به معنای غیرقابل رزکسیون بودن تومور است.
  • معادن زغال سنگ به طور مستقل و قوی در لیست عوامل اصلی سرطان ریه (مانند آزبست) قرار ندارند.
  • پایداری اندازه ندول ریوی برای مدت ۲ سال، قوی‌ترین نشانه خوش‌خیم بودن آن است.

نکتهٔ تکمیلی

شاید جالب باشد که بدانید اصطلاح «دیسفاژی لوسوریا» (Dysphagia lusoria) که گاهی در تشخیص‌های افتراقی توده‌های مدیاستن و سرطان ریه مطرح می‌شود، ریشه در کلمه لاتین «lusus naturae» به معنای «بازی طبیعت» دارد. این نام‌گذاری به این دلیل است که در قرن ۱۸ میلادی، پزشکان عبور غیرطبیعی شریان از پشت مری را یک شوخی یا بازی از سوی طبیعت می‌دانستند که باعث اختلال در بلع می‌شود، بدون اینکه تومور یا ضایعه‌ای در کار باشد!

بیماری‌های دریچه‌ای و مداخلات قلبی

در مدیریت بیماری‌های عروق کرونر و دریچه‌ای، شناخت علائم و مدیریت دارویی پیش از عمل حیاتی است. آنژین صدری با درد رترواسترنال تظاهر می‌کند که ممکن است به فک، گلو یا بازوی چپ انتشار یابد. در برخی بیماران (مانند دیابتی‌ها)، تنگی نفس هنگام فعالیت می‌تواند معادل (Equivalent) آنژین باشد.

تعویض دریچه آئورت و میترال

در تنگی آئورت علامت‌دار (آنژین، سنکوپ، نارسایی قلب)، ظهور نارسایی قلبی بدترین نشانه پروگنوستیک است و بقای بیمار را به ۳ تا ۵ سال کاهش می‌دهد. امروزه روش TAVR برای بیماران با ریسک جراحی متوسط و بالا گزینه‌ای ایمن است.

دریچه مکانیکیدریچه بیوپروستتیک
مثبت: دوام بالامثبت: عدم نیاز به وارفارین
منفی: خطر ترومبوآمبولیمنفی: خطر کلسیفیکاسیون
مناسب برای: جوانانمناسب برای: سالمندان

مراقبت‌های جراحی (CABG)

در جراحی بای‌پس عروق کرونر (CABG)، برخی داروها نباید قطع شوند. برخلاف تصور، آسپیرین و بتابلوکرها باید تا صبح روز عمل ادامه یابند. همچنین بررسی شریان کاروتید پیش از CABG برای پیشگیری از سکته مغزی ضروری است.

پروفیللاکسی آنتی‌بیوتیکی برای آندوکاردیت در بیماران دارای دریچه مصنوعی یا سابقه آندوکاردیت الزامی است، اما برای افرادی که فقط «پیس‌میکر» دارند، توصیه نمی‌شود.

واژگان کلیدی

TAVR
تعویض دریچه آئورت از طریق کاتتر که روشی کمتر تهاجمی برای بیماران پرخطر است
اکی‌والان آنژین
علائمی مانند تنگی نفس یا درد فک که جایگزین درد کلاسیک قفسه سینه در بیماران قلبی می‌شوند
آترواسکلروز
رسوب چربی در لایه انتیما عروق که تحت تاثیر دیابت، فشار خون و سیگار آغاز می‌شود

اشتباه‌های رایج

  • قطع آسپیرین: اشتباه رایج، قطع آسپیرین قبل از CABG است؛ این دارو باید تا روز عمل ادامه یابد.
  • بقاء در تنگی آئورت: برخی فکر می‌کنند بقای بیمار علامت‌دار کمتر از یک سال است، در حالی که آمار متوسط ۳ تا ۵ سال را نشان می‌دهد.
  • کلسیفیکاسیون: تصور اینکه دریچه مکانیکی کلسیفیه می‌شود غلط است؛ این مدل بیوپروستتیک (بافتی) است که دچار رسوب کلسیم می‌شود.

جمع‌بندی این مفهوم

  • نارسایی قلبی خطرناک‌ترین نشانه در بیماران مبتلا به تنگی شدید دریچه آئورت است.
  • دریچه‌های مکانیکی به دلیل خطر ترومبوز بالا، نیازمند مصرف مادام‌العمر وارفارین هستند.
  • مصرف آسپیرین و بتابلوکرها نباید قبل از جراحی CABG قطع شود.
  • درمان ضد ضربه با بتابلوکرها پیشرفت دیلاتاسیون آئورت را در سندرم مارفان کند می‌کند.
  • آترواسکلروز از سنین پایین با رسوب چربی در لایه داخلی عروق (انتیما) شروع می‌شود.

نکتهٔ تکمیلی

سندرم مارفان که در این درس به آن اشاره شد، با چهره‌های تاریخی مشهوری گره خورده است. بسیاری معتقدند آبراهام لینکلن، شانزدهمین رئیس‌جمهور آمریکا، علائم فیزیکی این سندرم (قد بسیار بلند، انگشتان کشیده و صورت باریک) را داشت. در بیماران مارفان، فیبرهای بافت همبند ضعیف هستند و این باعث می‌شود آئورت آن‌ها مثل یک بادکنک تحت فشار به تدریج گشاد شود؛ به همین دلیل است که کنترل ضربان قلب با داروهایی مثل بتابلوکر در این افراد، در واقع تلاشی برای جلوگیری از «انفجار» این بادکنک حیاتی است.

توده‌های مدیاستن و روش‌های تشخیصی

مدیاستن از لحاظ آناتومیک به سه بخش تقسیم می‌شود که شایع‌ترین محل تومورها، مدیاستن قدامی است. تومورهای این ناحیه شامل تیموما، لنفوم، تراتوما و تیروئید ساب‌استرنال (گواتر رترواسترنال) هستند.

تومورهای مدیاستن قدامی و میانی

تیموما شایع‌ترین تومور اولیه مدیاستن قدامی است و به شدت با میاستنی گراو در ارتباط است. تیروئید ساب‌استرنال یکی از معدود توده‌های قدامی است که باعث فشار مستقیم بر تراشه و انحراف آن می‌شود؛ اکثر این تیروئیدها را می‌توان تنها با یک برش گردنی (بدون نیاز به باز کردن جناغ) خارج کرد.

روش انتخابی (Standard) برای تصویربرداری از توده‌های مدیاستن قدامی و میانی، سی‌تی اسکن است و MRI در این نواحی مزیت خاصی بر CT ندارد.

تومورهای مدیاستن خلفی

مدیاستن خلفی (شیار پاراورتبرال) جایگاه اصلی تومورهای نوروژنیک (مثل نوروفیبروما و شوانوما) است. برخلاف سایر نواحی، برای مدیاستن خلفی، MRI روش ارجح است زیرا می‌تواند گسترش توده به داخل کانال نخاعی را به دقت ارزیابی کند.

درمان اکثر تومورهای مدیاستن «اکسیزیون جراحی» است، اما در مورد لنفوم، درمان اصلی «شیمی‌درمانی و رادیوتراپی» است و جراحی نقشی در درمان قطعی ندارد.

واژگان کلیدی

تیموما
تومور غده تیموس در مدیاستن قدامی که با ضعف عضلانی میاستنی گراو همراه است
تومور نوروژنیک
توده‌های با منشأ عصبی که شایع‌ترین تومورهای مدیاستن خلفی را تشکیل می‌دهند
گواتر ساب‌استرنال
بزرگی تیروئید که به زیر استخوان جناغ گسترش یافته و باعث تنگی تراشه می‌شود

اشتباه‌های رایج

  • محل شایع: برخی به اشتباه مدیاستن میانی را شایع‌ترین محل تومور می‌دانند، در حالی که «مدیاستن قدامی» رتبه اول را دارد.
  • درمان لنفوم: تصور غلط این است که لنفوم مدیاستن باید با جراحی خارج شود؛ در حالی که لنفوم بیماری سیستمیک است و به شیمی‌درمانی پاسخ می‌دهد.
  • انتخاب تصویربرداری: MRI فقط در مدیاستن خلفی ارجحیت دارد؛ برای سایر نواحی CT اسکن به دلیل سرعت و دسترسی، تست انتخابی است.

جمع‌بندی این مفهوم

  • مدیاستن قدامی شایع‌ترین محل قرارگیری تومورهای مدیاستن است.
  • تیموما با میاستنی گراو در ارتباط است، در حالی که تیروئید ساب‌استرنال شایع‌ترین علت فشار بر تراشه است.
  • MRI بهترین روش تصویربرداری برای بررسی تومورهای پاراسپاینال در مدیاستن خلفی است.
  • بیشتر تیروئیدهای ساب‌استرنال را می‌توان با برش جراحی در گردن خارج کرد.
  • لنفوم‌ها در مدیاستن میانی و قدامی دیده می‌شوند و درمان غیرجراحی دارند.

نکتهٔ تکمیلی

جالب است بدانید که غده تیموس (محل بروز تیموما) در دوران کودکی بسیار بزرگ و فعال است و نقش کلیدی در آموزش سیستم ایمنی دارد، اما با بالا رفتن سن، این غده تحلیل رفته و جای خود را به چربی می‌دهد. به همین دلیل، مشاهده یک توده بزرگ در محل تیموس در یک فرد بزرگسال همیشه شک به تیموما یا لنفوم را برمی‌انگیزد. ارتباط تیموما با میاستنی گراو یکی از عجیب‌ترین واکنش‌های «اتوایمیون» بدن است که در آن بدن علیه گیرنده‌های عضلانی خود آنتی‌بادی می‌سازد.

اورژانس‌های قفسه سینه و تروما

در تروماهای قفسه سینه، سه وضعیت بحرانی وجود دارد که نیازمند مداخله فوری هستند: پنوموتوراکس فشارنده، پنوموتوراکس باز و هموتوراکس وسیع.

پنوموتوراکس فشارنده (Tension PTX)

این وضعیت با تجمع هوا و افزایش شدید فشار داخل پلورال مشخص می‌شود که منجر به کلاپس ریه و انحراف تراشه به سمت مقابل می‌گردد. علائم شامل تنگی نفس حاد، هیپوتانسیون و کاهش صداهای تنفسی همراه با هیپررزونانس (صدای طبل) در دق است.

اولین اقدام در پنوموتوراکس فشارنده، سوزن‌گذاری فوری (Needle Decompression) در فضای بین‌دنده‌ای دوم یا سوم خط میدکلاویکولار است، حتی قبل از انتوباسیون یا عکس رادیولوژی.

هموتوراکس و پنوموتوراکس باز

در پنوموتوراکس باز (Sucking wound)، اولین قدم قرار دادن گاز استریل و چسباندن سه طرف آن است. در مورد هموتوراکس، اگر بلافاصله پس از گذاشتن چست‌تیوب بیش از ۱/۵ لیتر خون خارج شود یا خونریزی مداوم (بیش از ۲۰۰ میلی‌لیتر در ساعت برای ۴ ساعت) وجود داشته باشد، اندیکاسیون فوری برای جراحی (توراکوتومی) وجود دارد.

در بیماران دچار Flail chest (شکستگی چندگانه دنده‌ها)، برخلاف ظاهر ترسناک حرکت متناقض دنده‌ها، علت اصلی کمبود اکسیژن (هیپوکسمی)، کنتوزیون یا کوفتگی ریه زیر دنده‌هاست.

واژگان کلیدی

پنوموتوراکس فشارنده
تجمع هوای تحت فشار که باعث جابجایی قلب و عروق بزرگ به سمت مقابل می‌شود
Flail Chest
شکستگی دنده‌ها در دو نقطه یا بیشتر که باعث حرکت ناهماهنگ قفسه سینه هنگام تنفس می‌شود
Needle Decompression
خروج اورژانسی هوای تحت فشار با استفاده از سوزن ضخیم برای نجات جان بیمار

اشتباه‌های رایج

  • ترتیب اقدامات: در پنوموتوراکس فشارنده نباید منتظر عکس رادیولوژی یا انتوباسیون ماند؛ رفع فشار با سوزن اولین کار است.
  • انحراف تراشه: تراشه به سمت ریه سالم منحرف می‌شود، نه سمت آسیب‌دیده.
  • صدای دق: در پنوموتوراکس صدا «هیپررزونانس» (هوا) است، در حالی که در افیوژن یا هموتوراکس صدا «ماتیته» (مایع) است.

جمع‌بندی این مفهوم

  • پنوموتوراکس فشارنده باعث کلاپس ریه، شیفت مدیاستن و شوک انسدادی می‌شود.
  • سوزن‌گذاری در فضای بین‌دنده‌ای دوم سریع‌ترین راه برای رفع فشار در وضعیت اورژانسی است.
  • خروج بیش از ۱۵۰۰ میلی‌لیتر خون از چست‌تیوب نشان‌دهنده نیاز فوری به جراحی هموتوراکس است.
  • در پنوموتوراکس باز، پانسمان سه‌طرفه مانع از ورود هوا در دم و خروج آن در بازدم می‌شود.
  • کنتوزیون ریوی پاتولوژی اصلی و علت اصلی هیپوکسمی در آسیب‌های شدید دیواره قفسه سینه است.

نکتهٔ تکمیلی

شاید بپرسید چرا در پنوموتوراکس باز، پانسمان را فقط از سه طرف می‌چسبانیم؟ این کار در واقع ساخت یک «دریچه قلبی» ساده برای قفسه سینه است. وقتی بیمار نفس می‌کشد (دم)، فشار منفی باعث می‌شود پانسمان به زخم بچسبد و مانع ورود هوای آلوده بیرون شود. اما وقتی بیمار بازدم می‌کند، هوای اضافی داخل قفسه سینه راهی پیدا می‌کند تا از زیر لبه چسب‌نخورده پانسمان خارج شود. این تکنیک ساده اما هوشمندانه مانع تبدیل شدن یک زخم ساده به یک پنوموتوراکس فشارنده کشنده می‌شود.

پاتولوژی‌های ریوی: آتلکتازی، آبسه و واسکولیت

برخی بیماری‌های ریوی به صورت خودبه‌خودی یا پس از مداخلات جراحی رخ می‌دهند. آتلکتازی شایع‌ترین عارضه پس از جراحی ریه است که از طریق کنترل درد و اسپیرومتری تشویقی قابل پیشگیری است.

آبسه ریه و پنوموتوراکس خودبه‌خودی

شایع‌ترین علت آبسه ریه، پنومونی آسپیراسیون است. درمان اصلی آنتی‌بیوتیک است، اما در صورت هموپتزی شدید، تداوم وضعیت سپتیک یا کاویته بزرگ‌تر از ۴ تا ۶ سانتی‌متر، جراحی لازم می‌شود. پنوموتوراکس خودبه‌خودی نیز در صورت تداوم نشت هوا (بیش از ۷ تا ۱۰ روز)، عود مجدد یا مشاغل پرخطر (مثل خلبانی) نیازمند مداخله جراحی است.

پنوموتوراکس خودبه‌خودی همیشه ناشی از بیماری زمینه‌ای نیست؛ در افراد جوان و سیگاری ممکن است بدون علت مشخص (نوع اولیه) رخ دهد.

واسکولیت‌های بزرگ

دو بیماری مهم واسکولیت عروق بزرگ عبارتند از:

  • آرتریت سلول ژآنت (GCA): شایع‌ترین واسکولیت سیستمیک که افراد بالای ۵۰ سال را درگیر می‌کند و تشخیص قطعی آن با بیوپسی شریان تمپورال است.
  • آرتریت تاکایاسو: واسکولیت در افراد جوان (زیر ۵۰ سال) که باعث اختلاف فشار خون بین بازوها می‌شود.
ویژگیآرتریت سلول ژآنتآرتریت تاکایاسو
سن شایعبالای ۵۰ سالزیر ۵۰ سال (جوان)
تشخیصبیوپسی شریان سرآنژیوگرافی عروق بزرگ
نشانگرهاESR/CRP بالاESR/CRP بالا

واژگان کلیدی

آتلکتازی
کلاپس یا بسته شدن آلوئول‌های ریه که منجر به اختلال در تبادل اکسیژن می‌شود
واسکولیت
التهاب دیواره رگ‌های خونی که می‌تواند منجر به تنگی یا انسداد کامل مسیر خون شود
آبسه ریه
تجمع موضعی چرک در بافت ریه که معمولاً به دنبال ورود باکتری‌های دهانی (آسپیراسیون) ایجاد می‌شود

اشتباه‌های رایج

  • سن در واسکولیت: تشخیص آرتریت سلول ژآنت در فرد زیر ۵۰ سال بسیار نادر است؛ در این سنین باید به فکر آرتریت تاکایاسو بود.
  • درمان آبسه: جراحی اولین قدم نیست؛ اکثر آبسه‌ها با آنتی‌بیوتیک طولانی‌مدت درمان می‌شوند.
  • علت پنوموتوراکس اولیه: تصور اینکه همیشه بیماری ریوی وجود دارد غلط است؛ در جوانان بلندقد و سیگاری، پارگی کیسه‌های هوایی کوچک (Blebs) علت شایع است.

جمع‌بندی این مفهوم

  • آتلکتازی شایع‌ترین عارضه بعد از عمل است و اسپیرومتری تشویقی بهترین راه پیشگیری از آن است.
  • پنومونی آسپیراسیون علت اصلی آبسه ریه است و جراحی فقط برای موارد مقاوم یا پیچیده رزرو می‌شود.
  • تداوم نشت هوا برای بیش از یک هفته از چست‌تیوب، اندیکاسیون جراحی در پنوموتوراکس است.
  • آرتریت سلول ژآنت شایع‌ترین واسکولیت است و تقریباً همیشه در سنین بالای ۵۰ سال دیده می‌شود.
  • ESR و CRP بالا نشانه‌های اصلی آزمایشگاهی در واسکولیت‌های عروق بزرگ هستند.

نکتهٔ تکمیلی

جالب است بدانید که «اسپیرومتری تشویقی» (Incentive Spirometry) یکی از ساده‌ترین و کارآمدترین اختراعات پزشکی است. این دستگاه پلاستیکی ساده با استفاده از یک توپ یا نشانگر بصری، بیمار را تشویق می‌کند تا تنفس‌های عمیق و طولانی انجام دهد. این کار باعث می‌شود فشار منفی در ریه‌ها ایجاد شده و آلوئول‌هایی که به دلیل درد جراحی کلاپس شده‌اند (آتلکتازی)، دوباره مثل بادکنک باز شوند. بدون این تمرین ساده، ترشحات ریوی جمع شده و منجر به پنومونی (ذات‌الریه) بعد از عمل می‌شود.

پایش همودینامیک و ارزیابی‌های جراحی

پیش از جراحی‌های بزرگ نظیر رزکسیون ریوی، ارزیابی دقیق ریسک قلبی و تنفسی الزامی است. تست‌هایی نظیر اسپیرومتری، الکتروکاردیوگرافی (ECG) و رادیوگرافی قفسه سینه از اولویت‌های بالا برخوردارند، در حالی که اکوکاردیوگرافی و اسکن تهویه-پرفیوژن اولویت روتین کمتری دارند.

پایش با کاتتر شریان ریوی (Swan-Ganz)

کاتتر شریان ریوی برای اندازه‌گیری فشارهای داخلی قلب استفاده می‌شود. یکی از پارامترهای مهم، فشار وِج (Wedge Pressure) است که نشان‌دهنده فشار پر شدن بطن چپ است. تفسیر درست این اعداد حیاتی است:

  • ایندکس قلبی پایین + فشار وج پایین: نشانه هیپوولمی (کمبود حجم)؛ درمان با مایعات وریدی.
  • ایندکس قلبی پایین + فشار وج بالا: نشانه نارسایی قلب و ادم ریوی؛ درمان با داروهای قلبی (نه مایعات).

فشار ورید مرکزی (CVP) در بیماران مبتلا به بیماری‌های قلبی شاخص «غیرقابل اعتمادی» برای تعیین وضعیت حجم داخل عروقی است.

عوارض ابزارهای پایش

استفاده از پمپ بالون داخل آئورت (IABP) در شوک کاردیوژنیک باعث افزایش پرفیوژن کرونر در دیاستول و کاهش افترلود در سیستول می‌شود. همچنین، باقی ماندن کاتتر شریان ریوی برای بیش از ۳ روز، خطر آندوکاردیت عفونی را به شدت افزایش می‌دهد.

برای مثال، در بیماری که پس از جراحی ریه دچار فیبریلاسیون دهلیزی (AF) شده است، باید دانست که این یک عارضه شایع (۳۰٪ موارد) است و بلافاصله مدیریت دارویی آغاز شود.

واژگان کلیدی

فشار وِج (Wedge Pressure)
شاخصی برای ارزیابی فشارهای سمت چپ قلب که از طریق کاتتر شریان ریوی اندازه‌گیری می‌شود
ایندکس قلبی (Cardiac Index)
برون‌ده قلبی تقسیم بر سطح بدن که نشان‌دهنده کفایت پمپاژ قلب است
IABP
وسیله‌ای که با کاهش مقاومت آئورت، کار قلب را سبک کرده و اکسیژن‌رسانی به آن را بهبود می‌بخشد

اشتباه‌های رایج

  • تفسیر CVP: تکیه بر عدد CVP در بیمار قلبی برای دادن مایعات اشتباه است، زیرا این عدد تحت تاثیر عملکرد ضعیف قلب قرار دارد و وضعیت واقعی حجم را نشان نمی‌دهد.
  • قطع سیگار: برخی تصور می‌کنند چند روز قطع سیگار کافی است، اما حداقل ۴ تا ۸ هفته برای بهبود واقعی پیامد جراحی لازم است.
  • عوارض کاتتر: تصور اینکه کاتتر شریان ریوی نارسایی تنفسی ایجاد می‌کند غلط است؛ خطر اصلی آن آریتمی و آندوکاردیت است.

جمع‌بندی این مفهوم

  • اسپیرومتری و گازهای خون (ABG) اصلی‌ترین تست‌ها برای ارزیابی توان تنفسی قبل از جراحی ریه هستند.
  • فشار وِج پایین در کنار برون‌ده قلبی کم، نشان‌دهنده نیاز بیمار به انفوزیون مایعات است.
  • فیبریلاسیون دهلیزی (AF) یک عارضه شایع (۳۰٪) پس از جراحی‌های وسیع ریوی است.
  • باقی ماندن کاتترهای تهاجمی بیش از ۷۲ ساعت ریسک عفونت دریچه‌های قلب را بالا می‌برد.
  • جراحی کاهش حجم ریه (LVRS) منحصراً برای آمفیزم شدید است، نه فیبروز ریوی.

نکتهٔ تکمیلی

شاید بپرسید چرا استفاده از کاتتر سوان-گانز (Swan-Ganz) امروزه کمتر از قبل شده است؟ در دهه‌های ۸۰ و ۹۰ میلادی، این کاتتر در تمام بخش‌های مراقبت ویژه به وفور استفاده می‌شد. اما مطالعات بزرگ بعدی نشان دادند که این پایش تهاجمی نه تنها همیشه منجر به بهبود بقای بیماران نمی‌شود، بلکه عوارضی مثل آندوکاردیت و پارگی شریان ریه را به همراه دارد. امروزه پزشکان ترجیح می‌دهند تا حد امکان از روش‌های غیرتهاجمی مثل «سونولوژی در بالین» و اکوکاردیوگرافی برای ارزیابی قلب استفاده کنند و کاتترهای تهاجمی را فقط برای موارد بسیار پیچیده شوک نگه دارند.

تومورهای دیواره قفسه سینه و ناهنجاری‌های عروقی

تومورهای دیواره قفسه سینه به دو دسته اولیه و متاستاتیک تقسیم می‌شوند. نیمی از این تومورها اولیه هستند که ۶۰ درصد آن‌ها ماهیت بدخیم دارند.

تومورهای خوش‌خیم و بدخیم

شایع‌ترین تومور خوش‌خیم دیواره قفسه سینه، دیسپلازی فیبرو است. در مقابل، کندروسارکوم شایع‌ترین تومور بدخیم اولیه است که باید با اکسیزیون وسیع درمان شود. یک استثنای مهم، پلاسماسیتوما است؛ این تومور علی‌رغم بدخیمی، مانند میلوم سیستمیک با رادیوتراپی و شیمی‌درمانی درمان می‌شود و معمولاً نیازی به جراحی وسیع ندارد.

در سارکوم‌های دیواره قفسه سینه (مانند یووینگ و استئوژنیک)، درمان‌های ادجوان شامل رادیوتراپی یا شیمی‌درمانی بعد از عمل برای بهبود بقا الزامی است.

آنومالی‌های عروقی

یکی از ناهنجاری‌های شایع عروقی، شریان ساب‌کلاوین راست نابجا (Aberrant right subclavian) است. این شریان دیستال به ساب‌کلاوین چپ جدا شده و در ۸۰٪ موارد از پشت مری عبور می‌کند. این مسیر غیرعادی می‌تواند منجر به فشار روی مری و ایجاد «دیسفاژی» (دشواری در بلع) شود.

برای مثال، در یک بیمار بزرگسال که در رادیوگرافی توده مدیاستن ندارد اما از گیر کردن غذا در گلو شکایت می‌کند، باید با تصویربرداری پیشرفته احتمال وجود شریان ساب‌کلاوین نابجا را بررسی کرد.

واژگان کلیدی

کندروسارکوم
بدخیمی غضروفی که شایع‌ترین سرطان اولیه در استخوان‌های قفسه سینه است
دیسپلازی فیبرو
جایگزینی استخوان با بافت فیبروز که شایع‌ترین ضایعه خوش‌خیم دیواره سینه است
پلاسماسیتوما
تومور ناشی از سلول‌های پلاسما که رفتاری مشابه میلوم مولتیپل دارد

اشتباه‌های رایج

  • شیوع بدخیمی: برخلاف بسیاری از نواحی بدن، اکثر تومورهای «اولیه» دیواره قفسه سینه (۶۰٪) بدخیم هستند.
  • مسیر شریان نابجا: اشتباه رایج این است که این شریان از جلوی تراشه عبور می‌کند؛ در حالی که مسیر کلاسیک آن از «پشت مری» است.
  • درمان پلاسماسیتوما: نباید برای این تومور جراحی وسیع انجام داد؛ درمان اصلی آن مدیکال (دارویی و رادیوتراپی) است.

جمع‌بندی این مفهوم

  • نیمی از تومورهای دیواره قفسه سینه متاستاتیک و نیمی اولیه هستند (که اغلب بدخیم‌اند).
  • کندروسارکوم شایع‌ترین بدخیمی و دیسپلازی فیبرو شایع‌ترین خوش‌خیم دیواره صدر است.
  • سارکوم‌های یووینگ و استئوژنیک نیازمند درمان‌های تکمیلی رادیوتراپی بعد از جراحی هستند.
  • شریان ساب‌کلاوین راست نابجا از پشت مری عبور کرده و می‌تواند باعث دیسفاژی لوسوریا شود.
  • این شریان ناهنجار، دیستال به منشأ ساب‌کلاوین چپ از قوس آئورت جدا می‌شود.

نکتهٔ تکمیلی

جالب است بدانید که کندروسارکوم‌ها نسبت به شیمی‌درمانی و رادیوتراپی بسیار مقاوم هستند. به همین دلیل است که در کتاب‌های مرجع تاکید می‌شود تنها راه نجات بیمار، «جراحی با حاشیه وسیع» (Wide Excision) است. این یعنی جراح باید نه تنها خود تومور، بلکه بخش بزرگی از دنده‌های سالم اطراف را هم بردارد تا مطمئن شود هیچ سلول بدخیمی باقی نمانده است. بازسازی این حفره بزرگ در قفسه سینه امروزه با استفاده از مش‌های مصنوعی و گاهی پروتزهای تیتانیومی انجام می‌شود تا از حرکت معکوس تنفسی جلوگیری شود.

افیوژن پاراپنومونیک و آمپیم

افیوژن پاراپنومونیک به تجمع مایع در فضای پلورال به دنبال پنومونی گفته می‌شود. اگر این مایع عفونی شود، به آن آمپیم (Empyema) می‌گویند. تشخیص سریع و درناژ به موقع برای جلوگیری از فیبروز ریه حائز اهمیت است.

اندیکاسیون‌های درناژ (چست‌تیوب)

مایع پلورال در شرایط زیر باید حتماً توسط چست‌تیوب تخلیه شود:

  • ظاهر مایع: وجود چرک واضح (آمپیم).
  • آزمایش مستقیم: مشاهده ارگانیسم در رنگ‌آمیزی گرم یا مثبت شدن کشت مایع.
  • معیارهای بیوشیمیایی: pH کمتر از ۷/۱ (برخی منابع ۷/۲)، گلوکز کمتر از ۴۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر و میزان LDH بالای ۱۰۰۰ IU/L.

وجود باکتری در رنگ‌آمیزی گرم مایع پلورال همواره اندیکاسیون قطعی برای گذاشتن چست‌تیوب است، حتی اگر بیمار علائم شدیدی نداشته باشد.

برای مثال، اگر در نتایج آزمایش مایع پاراپنومونیک یک بیمار، pH برابر ۷/۲ و گلوکز ۴۵ گزارش شود، می‌توان ابتدا با آنتی‌بیوتیک درمان را ادامه داد؛ اما اگر pH به ۷/۰ برسد، باید بلافاصله اقدام به درناژ کرد.

واژگان کلیدی

افیوژن پاراپنومونیک
تجمع مایع پلور که به دلیل نزدیکی التهاب ناشی از ذات‌الریه به پرده پلور ایجاد می‌شود
آمپیم
وجود چرک واضح یا تجمع مستقیم باکتری‌ها در فضای پلورال
درناژ پلورال
خارج کردن مایع یا چرک با استفاده از لوله مخصوص (چست‌تیوب) برای جلوگیری از چسبندگی ریه

اشتباه‌های رایج

  • مقدار گلوکز: اندیکاسیون زیر ۴۰ است، عددی مثل ۴۵ با وجود کاهش، هنوز اندیکاسیون قطعی درناژ نیست.
  • میزان LDH: حد نصاب برای درناژ بالای ۱۰۰۰ است؛ مقادیر کمتر (مثلاً ۸۰۰) لزوماً نیاز به لوله ندارند.
  • اهمیت رنگ‌آمیزی گرم: برخی فکر می‌کنند تا کشت مثبت نشود نباید لوله گذاشت، در حالی که مشاهده باکتری در رنگ‌گرفتن اولیه (Gram stain) کافی است.

جمع‌بندی این مفهوم

  • افیوژن پاراپنومونیک ناشی از پنومونی است و می‌تواند به آمپیم عفونی تبدیل شود.
  • pH کمتر از ۷/۱ در مایع پلور نشان‌دهنده شکست درمان دارویی و نیاز به تخلیه با لوله است.
  • گلوکز پایین (< ۴۰) و LDH بسیار بالا (> ۱۰۰۰) از دیگر معیارهای درناژ هستند.
  • مشاهده باکتری در رنگ‌آمیزی گرم یا کشت مایع، قوی‌ترین دلیل برای گذاشتن چست‌تیوب است.
  • عدم درمان به موقع می‌تواند منجر به تشکیل پوسته‌های ضخیم فیبروزه روی ریه و محدودیت تنفسی شود.

نکتهٔ تکمیلی

جالب است بدانید که ریه برای تنفس راحت نیاز دارد مثل یک پیستون نرم داخل قفسه سینه حرکت کند. وقتی مایع پاراپنومونیک عفونی می‌شود و آمپیم شکل می‌گیرد، بدن سعی می‌کند با ایجاد الیاف فیبرین، منطقه عفونت را محصور کند. اگر این چرک تخلیه نشود، این الیاف به تدریج تبدیل به یک لایه ضخیم از بافت اسکار (مثل چرم) می‌شوند که ریه را در بر می‌گیرد و مانع باز شدن آن می‌شود. در این مرحله، دیگر چست‌تیوب فایده‌ای ندارد و جراح مجبور است با عمل سنگینی به نام «دکورتیکاسیون»، این لایه چرمی را از روی سطح ریه بتراشد.

خلاصهٔ درس

قفسه سینه‌ات رو می‌شناسی؟

Surgery · Cardiothoracic

مایع پلورال: افتراق و درناژ

  • معیارهای لایت: پروتئین مایع/سرم > ۰/۵ یا LDH مایع/سرم > ۰/۶ یا LDH > ۲/۳ حد نرمال سرم ← اگزودا
  • ترانسودا ← نارسایی قلب/سیروز؛ اگزودا ← التهاب/بدخیمی
  • آمپیم: pH < ۷/۱ یا گلوکز < ۴۰ mg/dL یا LDH > ۱۰۰۰ ← چست‌تیوب
  • رنگ‌آمیزی گرم مثبت ← اندیکاسیون قطعی درناژ حتی بدون علائم شدید
  • سیروز ← ترانسودا (کاهش آلبومین + انتقال آسیت)؛ نه اگزودا
معیارهای لایت (Light's criteria)
سه معیار بیوشیمیایی برای افتراق اگزودا از ترانسودا

نکته: دیورتیک می‌تواند ترانسودا را شبیه اگزودا نشان دهد؛ «گرادیان آلبومین > ۱/۲» تله را خنثی می‌کند.

آئورت: دیسکسیون و تروما

  • درد پاره‌کننده با انتشار به پشت ← تظاهر کلاسیک دیسکسیون آئورت
  • Stanford A (صعودی) ← جراحی فوری؛ Stanford B (نزولی) ← درمان دارویی
  • هدف: فشار خون ۱۰۰–۱۲۰ mmHg و ضربان ۶۰–۸۰ با بتابلوکر
  • BAI: شایع‌ترین محل ← دیستال ساب‌کلاوین چپ (لیگامنتوم آرتریوزوم)
  • CTA روش انتخابی تشخیص؛ آسیب درجه ۱ (اینتیما) ← غیرجراحی
لیگامنتوم آرتریوزوم
نقطه اتکای آئورت و شایع‌ترین محل پارگی در تروما

نکته: Multidetector CT پارگی‌های کوچک اینتیما را شناسایی می‌کند که قبلاً نیاز به آئورتوگرافی تهاجمی داشت.

بیماری‌های ریوی: سرطان تا آتلکتازی

  • سرفه شایع‌ترین علامت اولیه سرطان ریه، نه درد یا تنگی نفس
  • N3 (غدد سوپراکلاویکولار) یا افیوژن بدخیم ← غیرقابل رزکسیون
  • درگیری دیواره قفسه سینه به تنهایی مانع جراحی نیست
  • آتلکتازی شایع‌ترین عارضه بعد از عمل؛ اسپیرومتری تشویقی ← پیشگیری
  • آبسه ریه ← آنتی‌بیوتیک اول؛ جراحی در کاویته > ۴–۶ cm یا هموپتزی شدید
تظاهرات پارانئوپلاستیک
علائم ناشی از ترشح هورمون تومور، نه تهاجم مستقیم بافت

نکته: ندولی که ۲ سال بدون رشد باقی بماند بیش از ۹۰٪ احتمال خوش‌خیم بودن دارد.

قلب: دریچه‌ها و پایش همودینامیک

  • تنگی آئورت علامت‌دار ← نارسایی قلب بدترین پروگنوز (بقا ۳–۵ سال)
  • دریچه مکانیکی ← وارفارین مادام‌العمر؛ بیوپروستتیک ← کلسیفیکاسیون
  • آسپیرین و بتابلوکر تا صبح روز عمل CABG قطع نمی‌شوند
  • Wedge پایین + برون‌ده کم ← هیپوولمی؛ Wedge بالا + برون‌ده کم ← نارسایی قلب
  • AF پس از جراحی ریه شایع (۳۰٪)؛ CVP در بیماری قلبی غیرقابل اعتماد است
فشار وِج (Wedge Pressure)
شاخص پرشدن بطن چپ از طریق کاتتر سوان-گانز

نکته: کاتتر سوان-گانز بیش از ۷۲ ساعت ← خطر آندوکاردیت؛ امروزه اکوکاردیوگرافی جایگزین شده.

اورژانس‌ها و توده‌های توراسیک

  • PTX فشارنده ← Needle Decompression فضای ۲ یا ۳ میدکلاویکولار؛ قبل از X-ray
  • هموتوراکس: خروج > ۱۵۰۰ mL یا > ۲۰۰ mL/h × ۴h ← توراکوتومی
  • مدیاستن قدامی: تیموما + میاستنی، لنفوم (شیمی‌درمانی؛ نه جراحی)
  • مدیاستن خلفی: تومور نوروژنیک ← MRI ارجح (بررسی کانال نخاعی)
  • کندروسارکوم شایع‌ترین بدخیم دیواره صدر ← اکسیزیون وسیع (مقاوم به رادیو/شیمی)
تیموما
تومور اولیه شایع مدیاستن قدامی، مرتبط با میاستنی گراو (اتوایمیون)

نکته: پانسمان سه‌طرفه PTX باز یک «دریچه یک‌طرفه» است: دم ← بسته، بازدم ← هوا خارج می‌شود.

نکات کلیدی آزمون

  • نارسایی قلب/سیروز ← ترانسودا (نه اگزودا)؛ گرادیان آلبومین > ۱/۲ تله دیورتیک را رد می‌کند
  • Stanford A ← جراحی فوری؛ Stanford B ← دارو (بتابلوکر + کنترل BP روی ۱۰۰–۱۲۰)
  • درگیری دیواره قفسه سینه = قابل رزکسیون؛ N3 یا افیوژن بدخیم = غیرقابل رزکسیون
  • لنفوم مدیاستن ← شیمی/رادیو؛ نه جراحی؛ MRI فقط مدیاستن خلفی (CT برای قدامی/میانی)
  • واسکولیت عروق بزرگ: GCA (> ۵۰ سال، بیوپسی شریان تمپورال) vs تاکایاسو (< ۵۰ سال، آنژیوگرافی)
  • قطع آسپیرین قبل از CABG = اشتباه؛ تا صبح روز عمل ادامه می‌یابد

یک تست از این درس

خودت را بسنج

در بیمار ترومایی که با شکستگی دنده‌های متعدد و حرکات پارادوکسیکال بخشی از دیواره قفسه سینه حین تنفس (Flail chest) مراجعه کرده است، کدام گزاره صحیح است؟

  1. حرکات متناقض قطعه شکسته دیواره قفسه سینه علت اصلی هیپوکسمی بیمار است، هرچند وجود انحراف تراشه و هیپوتانسیون همراه با بی‌قراری می‌تواند نشان‌دهنده پنوموتوراکس فشارنده باشد.
  2. کنتوزیون ریوی مهم‌ترین پاتولوژی و علت اصلی بروز هیپوکسمی در این بیمار است، و وجود انحراف تراشه و هیپوتانسیون همراه با بی‌قراری می‌تواند نشان‌دهنده پنوموتوراکس فشارنده باشد.
  3. کنتوزیون ریوی مهم‌ترین پاتولوژی و علت اصلی بروز هیپوکسمی در این بیمار است، در حالی که در پنوموتوراکس فشارنده انحراف تراشه به سمت موافق ریه کلاپس شده رخ می‌دهد.
  4. کنتوزیون ریوی مهم‌ترین پاتولوژی و علت اصلی بروز هیپوکسمی در این بیمار است، ولی حرکات متناقض قطعه شکسته دیواره قفسه سینه نقشی در اختلال تهویه بیمار ایفا نمی‌کند.
دیدن پاسخ و توضیح

پاسخ درست: گزینه ۲

در Flail chest، اگرچه حرکات متناقض قطعه شکسته ممکن است تهویه را مختل کند، اما کنتوزیون ریوی مهم‌ترین پاتولوژی و علت اصلی هیپوکسمی است. همچنین علائم پنوموتوراکس فشارنده شامل بی‌قراری، تنگی نفس، انحراف تراشه به سمت مقابل و هیپوتانسیون می‌باشد. بنابراین گزینه ۲ صحیح است. بررسی سایر گزینه‌ها: گزینه ۱: کنتوزیون ریوی (نه حرکات متناقض قطعه شکسته) علت اصلی هیپوکسمی در Flail chest است. گزینه ۳: در پنوموتوراکس فشارنده، انحراف تراشه به سمت مخالف (نه موافق) ریه کلاپس شده روی می‌دهد. گزینه ۴: حرکات متناقض قطعه شکسته می‌تواند تهویه ریوی بیمار را مختل کند.

درس‌های دیگر این بخش · جراحی